სახლი_

ჩამოხეული, კედლებ ჩამოგლეჯილი, ძველ-სულ-შემონახული, ობობის ქსელებიანი, პატარ-პატარა მწერებიანი, ბინდიანი, ორი,არა, სამი მუდმივი მკვიდრით: მოსიარულე (ოღონდ სხვა პლანეტაზე), ოდნავ ნასვამი, მაგრამ სულ გამომთვრალი, გამოცლილი, და ერთგული ოთხფეხა. 

ურსულას ხელს მოკლებულ ბუენდიების სახლს მაგონებდა, მტვერს შეეჭამა მოგონებები, თუმცა მათი ლანდი ჯიუტად, აქა-იქ იელვებდა, მზის სხივებზე ჰაერში ნავარდობდა, ჩრდილში იკარგებოდა და სახეზე სევდიან ღიმილს მგვრიდა. 

გარეთ.

მოსიარულე, უემოციო. მექანიკური არსებებით სავსე ქუჩა. თვალებში ბნელა, ჰაერში სიცარიელე, ირგვლივ ყრუ სიჩუმე. 

აქა-იქ: მეზობლის წყევლა-კრულვა, ჭაში ჩადგმული ”მატორის” ხრიგინი, რომელიც ისედაც დამშრალ ჭას სულ აშრობს,და სილანარევი წყალი ამოაქვს, ესეც მოგონებებით გაბიდნული, გაუვალი. 

შიგნით. 

ის რაც ხელს მკრავდა უკან მითრევს, ცოტაც და ხელს მოვაწერ ჩარჩენაზე.

მაგრამ პირსაბანთან ჭის წყალ შესხმული ვფხიზლდები, გამოვრბივარ. 

თუმცა, დამშვიდობების ჟამს ავდივარ იქ, საიდანაც წელიწადზე ოდნავ მეტია რაც დავეშვი, დავიმსხვერი. 

შემდეგ მთელი ჩემი მონატრება ხუთ წუთიან ცრემლდენაში ჩავტიე, ხმამაღალში. იქვე მჯდომმა, გაყინული ქვის მზით გამთბარ სურათს ხელი გადავუსვი, ცრემლი მოვიწმინდე და წამოვედი.

მომავალ შეხვედრამდე!  

a letter_

- чрезмерное стремление к близости тебя погубит - щептала она мне на ухо. 
может это было во сне?  

странно, я помню нас фрагментами, но четкость, твои очертания день ото дня становятса ничем иным как смутным образом. не показалось ли мне все это?  

хотя, если разобрать по годам: 

я помню как в 16 у меня на пару секунд замерло все. я помню тот вздох.те две недели.твое исчезновение. мои вены. in vain. это был ф.е.враль.  

твое возвращение, беременность. мою злость, ревность, ненависть. быстро ты отошла от моих шрамов. я  нет. это был май_  

ты снова исчезла. на этот раз надолго. я взрослею. чуть умнею  

- случайности решают ход событий - ты говорила.  

мы встретились снова зимой. случайно. ты с ребенком, я со своим дурацким шарфиком. столкнулись. ни слова. я обхожу тебя молча. через пару минут догоняю. ты все там же стояла. молча протянула мне листочек. будто знала что я вернусь :) 
- позвони - ты мне сказала.   
так долго вместе с тобой я не бывала. но под конец:
- прости, я уезжаю. на год. или на дольше.
- останьса.
- с кем?
- со мной.
- да ты шутишь! - твой смех.
ты ушла, разбив за собой вазу. ) мне 18. 

город_

с тех пор как у меня испортились наушники, гулять по ночному, немного сырому, вечернему городу стало намного приятней.  само собой начинаешь прислушиватьса к ритму города, который почти никогда не спит и одновременно дрыхнет глухим сном. 

в этом ритме гораздо легче думаетса. много разных, грустных, светлых, счастливых, веселых, скучных, больных и незабываемых моментов успевают пересматривать воспоминания. от его и меняетса выражение лица. иногда с непонятной улыбкой, а иногда просто скучающими, немного влажными глазами. 

а ты все шагаешь дальше, перебирая все, копаясь в себе и докапываясь до истины что именно тебя толкнуло на раскопки_

и начинаешь копатьса в своих же противоречиях. 

ведь в конечном итоге все принимает облик старого, истертого черно-белого фильма.  без слов, только мимикой и выражением эмоций.  но только молча. в себе. 

этот город вгоняет меня в монотонность и с каждым шагом становитса все тесней. и  город, который почти никогда не спит дышит мне в затылок своим одиночеством.

в полупустых улицах настигает желание побыть одной и пропитатьса, захлебнутьса одиночеством которое состоит нами_   

и так без заметно рассветет. и сразу понятно что прекраснее утра я не наблюдала. и я в городе, я часть города, спящего или не спящего, шумного или же тихого, родного или чужого, своего или  твоего, нашего. но все же пропитанной жизнью которая никогда не заканчиваетса, 

жизню которую питает любовь_ 

სიზმარი/ცხადი

ქალაქის Zველი უბანი. ქოხმახი, რომელSიც მხოლოდ ერTი ოTახია. ოTახი მრგვალია. ოTახის SუაგულSი მაგიდა დგას და ერTი სკამი, რომელზედაც მოხუცებული ადამიანი ზის. მაგიდაზე ლამპა ბJუტავს. ამ Sუქზე ოდნავ გაირCევა მოხუცებულის დაWმუWნული სახე, WაRარა Tმა და ულვაSი. მოხუცებული გამომელაპარაკა.

- გამარჯობა Sვილო.

- გამარჯობა.

- Sენ მე არ მიცნობ. მე Sენი დიდი ბაბუა ვარ.

- ვიცი, პატარა ვიყავი რიცა დაიRუპე.

- იცი, მე დRეს Zალიან მოწყენილი ვარ.

- რატო?

- დაბადების დRე მაქვს და არავის მოულოცია.

- მარTლა? ვინმეს დავუZახო?

- არა, არ არის საWირო.

- კარგი, წავედი მე.

- წადი.

გამოსვლა ვერ მოვასწარი გაქრა ყველაფერი. დიდი სამსარTულიანი TეTრი სახლის წინ ვიდექი. Cემი ნაTესავებიც იყვნენ. ყველა სადRესასწაულოდ იყო გამოწყობილი, მე კი ჯინსი და Sავი როლინგი მეცვა. ჩემი მეგობარი ვიღაცასთან ცეკვავდა, გარSემო ყველაფერი ტრიალებდა. Tვალები დავხუWე, Tვალწინ ერTი სასიამოვნო ქალის სახე წარმომიდგა, Sემდეგ მისი სახე Sეიცვალა და ცისფერTვალება ურჩხულად გადაიქცა.

გამოვიქეცი და ერT ოTახSი Sევვარდი. აქ ქალი იყო, რომელსაც ხელSი იატაკის საწმენდი ტილო ეWირა და იატაკს წმენდდა. ტილოს დავაკვირდი, ის Zველი, დაფლეTილი სვიტერი იყო.

- იცი – მიTხრა ქალმა, - ეს Cემი Sვილის საყვარელი ზედა იყო, Sემდეგ Cემი Sვილი დაიკარგა, სვიტერი კი ZაRლმა დაგლიჯა.

- მე რატომ მეუბნებიT ამას?

- Sენც დაკარგული ხარ.

v etom strannom dome chto to ot menya lezhit vsegda odna, s zakritimi kletkami tela.
i mislyami tyanetsya k dvum chawkam xolodnogo chaya.