სიზმარი/ცხადი

ქალაქის Zველი უბანი. ქოხმახი, რომელSიც მხოლოდ ერTი ოTახია. ოTახი მრგვალია. ოTახის SუაგულSი მაგიდა დგას და ერTი სკამი, რომელზედაც მოხუცებული ადამიანი ზის. მაგიდაზე ლამპა ბJუტავს. ამ Sუქზე ოდნავ გაირCევა მოხუცებულის დაWმუWნული სახე, WაRარა Tმა და ულვაSი. მოხუცებული გამომელაპარაკა.

- გამარჯობა Sვილო.

- გამარჯობა.

- Sენ მე არ მიცნობ. მე Sენი დიდი ბაბუა ვარ.

- ვიცი, პატარა ვიყავი რიცა დაიRუპე.

- იცი, მე დRეს Zალიან მოწყენილი ვარ.

- რატო?

- დაბადების დRე მაქვს და არავის მოულოცია.

- მარTლა? ვინმეს დავუZახო?

- არა, არ არის საWირო.

- კარგი, წავედი მე.

- წადი.

გამოსვლა ვერ მოვასწარი გაქრა ყველაფერი. დიდი სამსარTულიანი TეTრი სახლის წინ ვიდექი. Cემი ნაTესავებიც იყვნენ. ყველა სადRესასწაულოდ იყო გამოწყობილი, მე კი ჯინსი და Sავი როლინგი მეცვა. ჩემი მეგობარი ვიღაცასთან ცეკვავდა, გარSემო ყველაფერი ტრიალებდა. Tვალები დავხუWე, Tვალწინ ერTი სასიამოვნო ქალის სახე წარმომიდგა, Sემდეგ მისი სახე Sეიცვალა და ცისფერTვალება ურჩხულად გადაიქცა.

გამოვიქეცი და ერT ოTახSი Sევვარდი. აქ ქალი იყო, რომელსაც ხელSი იატაკის საწმენდი ტილო ეWირა და იატაკს წმენდდა. ტილოს დავაკვირდი, ის Zველი, დაფლეTილი სვიტერი იყო.

- იცი – მიTხრა ქალმა, - ეს Cემი Sვილის საყვარელი ზედა იყო, Sემდეგ Cემი Sვილი დაიკარგა, სვიტერი კი ZაRლმა დაგლიჯა.

- მე რატომ მეუბნებიT ამას?

- Sენც დაკარგული ხარ.